Onderzoek naar dialylsulfiden in knoflook
Een Spaanse studie, geleid door het Consejo Superior de Investigaciones Científicas (CSIC), toont aan dat verbindingen die voorkomen in knoflook en andere Allium-gewassen de levensduur kunnen verlengen en de kwaliteit van leven verbeteren. Deze verbindingen, dialylsulfiden genoemd, zijn zwavelrijke moleculen die voorkomen in planten zoals ui, prei en knoflook.
Belangrijke bevindingen en gevolgtrekkingen
Volgens een verklaring van het CSIC, gepubliceerd in het tijdschrift Cell Metabolism, bieden deze moleculen nieuwe mogelijkheden voor het ontwikkelen van behandelingen die het gezond ouder worden kunnen ondersteunen. Hoewel het onderzoek oorspronkelijk in muizen werd uitgevoerd en niet direct op mensen kan worden toegepast, wordt de aanpak door de onderzoekers als veelbelovend beschouwd. Als onderdeel van het onderzoek werd samen met het Virgen del Rocío-ziekenhuis in Sevilla een observationele studie bij mensen uitgevoerd, waarbij werd vastgesteld dat mensen met een sterkere spierkracht, een gunstiger profiel van triglyceriden en een lagere kans op neurocognitieve aandoeningen, mogelijk baat hadden bij de mechanismen waarop deze verbindingen inwerken.
Effecten op verouderingsproces en gezondheid
Het onderzoek laat zien dat dialylsulfiden in staat zijn om verschillende negatieve effecten van het verouderingsproces te vertragen. Bij muizen van verschillende leeftijden leidde het gebruik van deze moleculen tot een toename in levensverwachting en verbeteringen in de werking van insuline, wat essentieel is voor het reguleren van het metabolisme en het voorkomen van ziekten. Verder werden verbeteringen in verschillende cellulaire signaalroutes vastgesteld die betrokken zijn bij veroudering.
Mechanismen en toekomstige onderzoekslijnen
Volgens de onderzoekers veranderen deze verbindingen de mechanismen die diverse biologische routes beïnvloeden en betrokken zijn bij het verouderingsproces. Zowel bij dieren als bij mensen lijken deze routes cruciaal voor een langer en gezonder leven. Echter, men benadrukt dat verder onderzoek noodzakelijk is voordat deze resultaten op mensen kunnen worden toegepast. Maria Ángeles Cáliz Molina, de eerste auteur en onderzoeksster aan het CSIC, wijst erop dat deze moleculen vooral effectief lijken bij muizen door het verbeteren van aandoeningen zoals neurodegeneratieve ziekten, spier- en stofwisselingsziekten zoals Alzheimer, sarcopenie en type 2 diabetes.
Rol van zwavelverbindingen in het dieet
Dialylsulfiden zijn natuurlijke organische zwavelverbindingen die niet alleen de smaak en het aroma van knoflook bepalen, maar ook diverse gezondheidsvoordelen bieden. Ze komen ook, zij het in mindere mate, voor in andere Allium-gewassen zoals ui en prei. Bij het snijden of kauwen van knoflook komen deze stoffen vrij, waarbij ze fungeren als antioxidanten en cellen beschermen tegen schade door vrije radicalen. Daarnaast stimuleren ze de productie van waterstoffluoridegas, een boodschapper die betrokken is bij biologische routes gerelateerd aan veroudering.
Potentieel en implicaties voor menselijke gezondheid
Hoewel de effectiviteit van deze routes bekend is voor de verlenging van de levensduur, was het effect van het stimuleren van deze boodschapper in zoogdieren, zoals muizen, voorheen niet duidelijk. Het onderzoek heeft aangetoond dat deze moleculen in muizen kunnen worden gebruikt om mechanismen te versterken en zowel de levensverwachting als de kwaliteit van leven te verbeteren. Alejandro Martín-Montalvo, senior onderzoeker en werkzaam bij het CSIC, benadrukt dat hoewel deze natuurlijke stoffen veelbelovend zijn, er nog veel werk nodig is voordat hun toepassing bij mensen kan worden aanbevolen.
Medische en maatschappelijke relevantie
Met de leeftijd neemt het risico op neurodegeneratieve, spier- en stofwisselingsziekten toe. Aangezien meer dan de helft van de ouderen geen optimale levenskwaliteit heeft, wordt het ontwikkelen van therapieën die deze ziekten kunnen afremmen of voorkomen een wereldwijde prioriteit. De capaciteit van dialylsulfiden om deze aandoeningen te beïnvloeden, motiveert verder onderzoek op dit vlak, aldus Martín-Montalvo.
Bronnen en samenwerkingspartners
Het onderzoek werd geleid door het CSIC-centrum Cabimer en omvatte samenwerking met het Instituto de la Grasa, het Instituto de Bioquímica Vegetal y Fotosíntesis, het Centro de Investigación Príncipe Felipe, het Virgen del Rocío-ziekenhuis, de Cleveland Clinic en het CIBER-gebied voor Diabetes en Veranderde Metabole Ziekten.
